We staan in Kroatië niet ver van de grens met Montenegro. En we gaan ons laatste dagen in dit land in. We hebben leuke buren ontmoet met 2 jonge meiden die leuk spelen met Lotte, Niels en Sanne. Op maandag 1 juni worden we wakker en de kinderen hebben elkaar dan ook snel weer gevonden.
We waren de vorige dag in Dubrovnik geweest en daar gaan Jelle en Mirthe met de kinderen vandaag heen. Wijzelf houden een rustiger dagje en willen nog lekker aan het strand zijn dat beneden ons ligt. Maar eerst is er nog school voor Lotte en Niels.
Na het lesgeven en middageten vertrekken wij naar beneden. Gelukkig zijn het niet zoveel treden als dat we in Italië hadden meegemaakt. Want beneden aangekomen kwamen we erachter dat de zwembandjes van Sanne nog boven lagen. Dus ging ik deze ophalen.
We hebben een fijne middag op het strand beleefd, lekker zwemmen, kastelen bouwen en uiteindelijk weer terug naar de camper. Eind van de dag komen ook de buren terug en de kinderen gaan door waar ze gestopt waren. Wijzelf ruimen vast het een en ander op in de camper, we gaan namelijk ons laatste nachtje in op deze camping. Maar ook de laatste nacht in Kroatië.
Via Kroatië de grens over naar Montenegro
We worden wakker en maken ons gereed voor vertrek. Na nog wat gesprekjes met ons buren maken we een groepsfoto en volgen elkaar op Polarsteps. Het was een erg leuke tijd zo naast elkaar. Maar we gaan verder – en daar heeft Sanne het nog niet zo makkelijk mee. Lotte en Niels ook niet trouwens.
Na de groepsfoto gaan we toch echt, we gaan vandaag de grens over naar Montenegro. Na voorzichtig de camper uit de plek en van de camping gemanoeuvreerd te hebben, is het nog even zwaaien en daar gaan we. We beginnen goed, we gaan de verkeerde kant op – smalle wegen en toch uiteindelijk zien te draaien – daar gaan we.
We rijden op camping Zlokovic af dat aan de baai van Kotor ligt – aan de boulevard. Het is een mooie route en we komen al vlot bij de grens aan. Hier wordt het drukker, want iedereen wordt gecheckt. We wachten een tijdje in de rij en komen langs de controlepost – we leveren ons paspoorten in en mogen na een tijdje verder.
Blijft spannend, vindt Martine. We rijden verder Montenegro in en komen langs een hoofdweg dat nog behoorlijk druk is – en ook niet zo breed als ik zou willen. Maar we rijden rustig en prima door. Dicht bij de camping geeft de TomTom rechtsaf aan – dus dat doen we.
Ik weet niet wie er bij TomTom werken, maar deze grapjes beginnen we steeds minder te waarderen. We komen in een ontzettend smalle straat terecht en rijden recht op de boulevard af. Terug kan niet meer, we staan op een bepaald moment stil voor een splitsing en moeten eigenlijk links – maar dat is veel te krap voor ons 7 meter 40 lange camper.
Een restaurant medewerker voor ons rent op ons af – dacht dat we op zijn auto zaten – wat niet zo was. Opgelucht kon hij ons vertellen dat we ‘op zich’ wel goed zaten, maar dat we eerst rechtsaf moesten om verderop te draaien en dan de boulevard af te rijden richting de camping.
Hoe dan ook – het was een flink gedoe – we reden uiteindelijk de verkeerde ingang van de camping op. De eigenaresse van de camping zuchtte al en vervloekte samen met ons de TomTom – want er schijnen meer campers van deze kant te komen. Maar we waren gearriveerd, er was plek en we stonden al snel in de parkeerstand aan een baai in Montenegro!
Montenegro: aan de baai van Kotor
We staan op een schaduwrijke plek vlak tegen het restaurant van de camping aan. Het restaurant kijkt weer uit over de baai. We settelen ons neer en de kinderen willen graag met de playmobiel spelen. Voordat we het weten hebben we ons plekje vol met kinderen – allen aangetrokken door de bak met playmobiel.
Later op de dag of begin van de avond gaan we eten bij het restaurant. We bestellen bijna allemaal lekkere soep en pasta gerechten. We eten aan de boulevard waar we niet veel eerder nog met de camper over hobbelden, uitkijkend over de baai van Kotor. We willen eigenlijk de ferry nemen om de overkant te bereiken.
Maar de ferry gaat niet voor 2 dagen lang. Wij hebben het geluk dat het Macron mannetje uit Frankrijk op bezoek is voor EU gelegenheden. Die zit niet gek ver weg in een super-de-luxe hotel – we horen doorlopend de helikopters overvliegen. Dus besluiten we dat we tijd nemen om wat standaard zaken te doen en op de camping te blijven de komende dagen.
Het lijkt alsof half Friesland aanwezig is op de camping – want we horen overal bekende taal om ons heen. We hebben dan ook regelmatig gesprekken over Montenegro – mooie plekken en tips voor onze reis. Ook voor Albanië hebben we een briefje mee met allerlei plekjes om te staan. We nemen ze van harte mee.
Op donderdag 4 juni maken we het plan om de P14 te gaan volgen, althans in grote lijnen. Het is een super uitdagende route met ons camper – en wij willen dan enkel de highlights ervan zien op te zoeken. We boeken een autocamperplaats in Razvrsje. De volgende dag gaan we onderweg.
Montenegro: Razvrsje – Black Lake
Nadat Sanne afscheid had genomen van haar campingmaatje – het zoontje van de eigenaresse – gingen we op weg. Het was een eindje rijden en we kwamen dan ook later op de dag op locatie aan. We moesten een pittig stukje omhoog rijden om Autocamp Razvrsje op te komen. Maar eenmaal boven kwam een man ons helpen om ‘in te checken’ – of eigenlijk meer om schnapps te drinken.
We leerden al snel dat de gewoonte was om schnapps te drinken met de mensen. Ik drink niet en Martine lust het niet. Dan moesten we maar koffie met hem drinken. Maar dat was dikke drapkoffie – niet te zuipen. Toch dapper het kopje op gedronken, kregen we een plek aangewezen.
Het was een totaal andersoortige camperplaats dan we gewend zijn. We stonden tussen de verbouwingen in van allerlei gebouwtjes. De wc en douche stonden tegen de eigenaar zijn werktafel, waar hij dan ook voor zat. Je begrijpt dat dit niet prettig is als je even lekker wilt zitten, of douchen.
Alles was half half, het was er wel, maar toch ook niet. Daarnaast kwam ik er al snel achter dat deze man op een vriendelijke manier zich toch op wist te dringen. Roepen naar ons om te komen, foto’s willen laten maken en dat ik mee moest met hem in de jeep naar een mooi uitzicht.
Ik had snel in de gaten dat hij schnapps dronk bij iedere gelegenheid – een jeeprit zag ik niet zo zitten. Hoe dan ook, we wilden vanaf deze plek wel naar de bekende Black Lakes. En dat deden we de volgende dag.
Vanaf de camping gingen we het bos in en een hoge heuvelrug over richting het natuurgebied. De heenweg was al pittig – bij aankomst begon het feitelijk pas. We kwamen bij het meer uit en besloten het geheel rond te wandelen.
Een prachtig meer, gelegen tussen bergen en mooi hoge bomen. Veel kleur rondom het meer door de bomen en structuren – en het licht natuurlijk. Het was een pittige wandeling over watervalletjes en paadjes die vastliepen op het water. Maar zeker de moeite waard. Terug uit het park, moesten we nog wel weer terug naar het autocamp – dus de heuvelrug weer over.
We kwamen goed gesloopt weer terug bij de camper. Tegelijk besloten we de volgende dag door te rijden. We wilden niet al te ver en kwamen die dag uiteindelijk bij een camping, slechts 7 of 8 kilometer verderop uit – AutoCamp Mlinski Potok. Ook hiervoor moesten we een behoorlijk steile route omhoog pakken, over een behoorlijk smal weggetje.
Bij aankomst kregen we – jawel – weer schnapps aangeboden. Het is een gewoonte in het land. We kregen uiteindelijk net als de kinderen een soort eigen gemaakte cider, daarna zetten we de camper neer.
Het was de bedoeling om een scenic view te zien door met de camper ernaartoe te rijden. Maar eenmaal voor de route, kregen we al snel het gevoel dat we de weggetjes niet in moesten rijden met ons camper. Daarom besloten we uiteindelijk een camping op te zoeken richting Albanië. We bleven bij Mlinski Potok dan ook maar 1 nacht slapen – wel met een mooi uitzicht op de bergen langs Black Lake.
Montenegro - Eko Oaza-Tear of Europe
We rijden op maandag 8 juni naar de Eko Oaza-Tear of Europe camping. Dit hadden we als tip meegekregen van de Friezen bij de baai van Kotor. Na een mooie rit door vele bergpassen, slingerbochten en uitzichten, kwamen we in de middag bij de camping aan. We waren de eerste gasten van deze dag, de camping was leeg.
We werden vriendelijk onthaald en verteld waar we alles konden vinden. Het is een erg mooie en ruime camping. Veel gras, groen en ze verbouwen en maken alles zelf. Voor weinig geld kunnen we er de avond eten – lokaal eten – Martine aan de forel en wij aan de kip.
We boekten voor 2 nachten maar het werden er 3 uiteindelijk. Met een mooi ruime plek en geweldige uitzichten op bergen, wandelden we de volgende ochtend naar de blauwe rivier toe. Hier zagen we nog 2 slangen en er fladderden vele mooie vlinders en andere diertjes rond.
De kinderen maakten stapels van de stenen en speelden langs deze rivier. Tot het begon met regenen, klommen we snel weer terug, wat wederom een vrij steile klim was. De middag bleven we bij de camper – het werd ook drukker op de camping.
Ook de volgende dag blijven we bij de camper en vermaken ons er prima. In de middag onweert het wat vrij heftig klinkt tussen de bergen door. We vinden het wel mooi om te horen.
De volgende dag, dag van vertrek, wordt ik zingend wakker gemaakt. Want ik ben jarig vandaag! Ik krijg een geheel zelfbedacht lied van de kinderen voorgedragen en zo begint de dag meer dan goed. We pakken ondertussen de boel weer op en de camping eigenaar kreeg door dat ik jarig was. Hij bracht als cadeautje een potje honing – wat natuurlijk van de eigen bijen op de camping kwam. Super leuk, erg lekker.
Montenegro: de grens over naar Albanië
Jarig in Montenegro, rijden we in de middag de grens over naar Albanië! Dus jarig in twee landen, hoe leuk is dat. We komen aan in het Shköder gebiedt, bij Lake Shkodra Resort. De camping zelf staat vol, maar we kunnen nog in het weiland ernaast staan wat we dan ook kiezen. Op zich een prima plekje – maar de omgeving is nog niet zo geweldig. Het meer is mooi, maar niet zwembaar. We blijven dan ook niet lang op deze camping, twee nachten, om de volgende dag ook nog wat was weg te werken en verder even bij kunnen komen.
Aan de kust in Albanië bij Velipojë
Op zaterdag rijden we door naar de volgende stop in Albanië, Velipojë. We komen er in de middag aan op camping Familja. Het is een mooie camping, erg netjes. We kiezen een mooie plek waar we in de middag schaduw krijgen, wat maar goed is ook. Het wordt onderhand flink warm in Albanië.
In de avond eten we pizza in het naastgelegen restaurant – wat ook bij de camping hoort. De kinderen spelen er in de speeltuin, we eten er lekker en duiken niet veel later ons camper in.
De volgende dag kijken we bij het strand. Velipojë is een toeristisch stadje door het strand en de zee. De wandeling naar het strand toe vond ik al niet heel geweldig: plat, dor, oud en weinig sfeer. Op het strand zelf werd er het niet veel beter – erg plat en rij aan rij strandbedden met palapa’s – het zag er niet mooi uit.
Terug op de camping gaan we al snel avondeten en de dag is alweer om. De dagen vliegen nog steeds voorbij – we doen enorm veel indrukken op – de een wat mooier dan het ander. In de avond worden we uitgenodigd door camping personeel voor een lokale BBQ – traditioneel met muziek en dans.
Dat lijkt ons leuk en geven ons ervoor op.
2 reacties
Prachtig veelzijdig verhaal Albert, wauw wat een belevenissen.
Dankje Mem!